|
Sevgilimin evi giriş kattaymış. Ben evin etrafında dolaşıp pencerelerden evin içeni gözetlemeye çalışıyorum. Ona bir türlü ulaşamadığım için,bir an olsun görebilmek için o soğukta bir pencereden digerine koşuyorum. Koridordaki ayna,baktığım odayi yanındaki odanın için de gösteriyordu. Tam o sırada aynada karısıyla göz göze geldik. Ben birden geri çekilip duvarın dibine saklanmaya çalıştım ama yakalanmıştım bir kere. Karısı kapıya koştu ve beni içeri aldı. Çok korkuyordum çünkü güya karısıyla daha önce de karşılaşmışız ve o bana kötü sözler söylemiş bağırmış çağırmış falan, yine öyle yapmasını bekliyorum ama öyle yapmıyor. Çok güzel ve güler yüzlü bir hanım.Gel gel diyor bana beni içeri alıyor. Penceresi bina aydığınlığına bakan küçük bir odaya alıyor beni, karanlık değil ama çok aydınlık da değil. Kapıdan girince tarçın rengi karışık desenli örtüsü olan bir kanepe var. Cam önünde yanında bir kanepe daha, kapının arkasında çamaşır makinası onun üstünde de kiyafetlerin asılı olduğu bir askı. Eşi bana da çıkarttırıyor kabanımı ve oraya asıyor. Sevgilimin hala uyuduğunu, uyandırıp yollayacağını söylüyor ve çıkıyor. Ardından sevgilim gelip kanepeye oturuyor. Karısı ne kadar güler yüzlüyse,o kadar suratsız. Ama aldırmıyorum onu gördüğüm için çok mutlu oluyorum ve dizinin dibine çöküyorum başımı dizlerine koyuyorum, bacaklarına sarılıyorum. O sırada oğulları geliyor odaya, onlar da karşı kanepeye oturuyorlar. Ben bu şekilde yakalandığımız için inanılmaz utanıyorum ve odadan kaçarak çıkıyorum. Koridorda başka kadınlar görüyor beni, akraba falan olmalı “aaa bu muymuş falan diye konuşup gülüşüyorlar”, ben mutfağa giriyorum ve kapının arkasına saklanıyorum.Büyükçe kare seklinde aydınlık bir mutfak, karısı birşeylerle uğraşıyor dönüp bana bakıp gülüyor, cocuklara yakalandık diyorum, korkma rahat ol gibi birşeyler diyor. Karısının bana bu kadar iyi davranmasını aklım almıyor, hayretler içindeyim ağlamak üzereyim, nasıl kabullenebilmiş diye düşünüyorum, ben kabullenemiyorum o nasıl kabullenebilmiş diyorum, sanki benim de bu durumu kabul etmem gerekirdi gibi birşeyler geçiyor aklımdan ve saçmalama diyorum,bir an önce oradan kaçmak istiyorum. Karısı sakin ol diyor kabanımı veriyor ve eve girerken doğrudan sokaktan eve girdiğim halde bu sefer çıkarken evin kapısından önce bir ayakkabıcı dükkanına çıkılıyor, o telaşla kendi ayakkabımı ve çantamı bulmakta sıkıntı çekiyorum, bunalıyorum, sonunda bulup giyiyorum ve sokağa atıyorum kendimi.
Etiketler: ada karanlık kaçmak afet mutfak
Yorum yazabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir. Lütfen buraya tıklayınız.
